Hoe sociaal is juichen nog?
Henk-Jan Grotenhuis en Tim Duyff zijn de schrijvers van het boek Het grote juichen – een boek over juichgedrag onder voetballers door de jaren heen. In de Volkskrant van afgelopen weekend schreven zij een interessant essay over juichen en het groepsgevoel.
Want sinds de jaren zeventig heeft juichen steeds minder met het groepsgevoel te maken, zeggen Grotenhuis en Duyff, maar zijn doelpuntenmakers vooral bezig zichzelf in het zonnetje te zetten. De juich als egotrip.
“Wie op een WK een goal scoort en dan meteen door zijn medespelers wordt ingerekend, voelt zich onrecht aangedaan. De individuele doelpuntenmaker wil ook wat. Even alleen rennen is wel het minste. Maar medespelers te lang negeren, kan ook eigenlijk niet.”
Maar er is hoop, want wat je de laatste tijd ook vaak ziet: de doelpuntenmaker sprint rechtstreeks naar de reservebank om daar met de coach en de bankzitters bij de dug-out een feestje te gaan vieren. Grotenhuis en Duyff voorspellen dat we dit tijdens het komende WK veel zullen gaan zien.